Content
Styl strony:
Content
Statystyka odwiedzin:

42741
odwiedzin od 20.03.2013
Content
Liturgia na dziś:
Content
Dziś polecamy WWW:
Oaza Archidiecezji Białostockiej
Strony: 1 2 3 4 5
Wieczór uwielbienia w naszej parafii

W sobotę 25.10.2014 r., w naszej parafii odbędzie się modlitewny Wieczór uwielbienia. Z pewnością każdy z nas w trudach codziennego życia ma o co prosić Jezusa: rodzina, praca, zdrowie, braki… Ale warto podziękować Panu za wszystkie „dostatki”, którymi nas obdarza! Przyjdź więc i uwielbiaj! O posługę muzyczną zadba w tym dniu grupa Dom Jednego Serca.

 
 
 
Dodał(a): Anna Artysiewicz (2014-10-20)
Królowo Różańca Świętego módl się za nami!

Jak to się stało, że skromna dziewczyna z Nazaretu została wybrana do tak ważnej, a zarazem trudnej misji? Wielkim i możnym tego świata może wydawać się to niezrozumiałe, wręcz odrzucane, iż spośród maluczkich Bóg wybrał matkę dla Swojego Syna.

Maryja jest tą, która powiedziała Bogu „tak” i do końca była tej deklaracji wierna. To jej boją się złe duchy, bo jako jedyny człowiek została wyniesiona do tak wielkiej godności poczęcia bez grzechu pierworodnego. Na widok różańca w naszych dłoniach demony drżą. Gdy wypowiadamy słowa „Pozdrowienia Anielskiego” uciekają pokonane!

W piękną aurę złotej polskiej jesieni na stałe i od wieków wpisana jest szczególna cześć ku Matce Bożej. Dzięki ludowej religijności naszych przodków Matka Jezusa jest nam, katolikom, bliska w modlitwie różańcowej, którą w miesiącu październiku odmawiamy ze szczególną dbałością. Jesteśmy o tyle szczęścili, że nie ma chyba Kościoła w naszym mieście, w którym codziennie, w godzinach popołudniowych, nie rozbrzmiewałoby wielokrotnie powtarzane: „Zdrowaś Maryjo…” Wiedząc jak zły duch reaguje na modlitwę różańcową jednego człowieka, wyobraźmy sobie jakie zwycięstwo nad Szatanem dokonuje się za sprawą modlitw tak wielkiej rzeszy wiernego ludu.

Maryja podczas objawień w różnych miejscach na świecie bardzo prosiła o tę prostą, pokorną modlitwę, przyzywającą Jej imienia. Ufając, że godnie odpowiadamy na prośbę naszej Mamy, również i w naszej świątyni parafialnej gromadzimy się codziennie, po wieczornej Eucharystii, by wspólnie odmawiać różaniec. Bardzo cieszy obecność dzieci podczas tych nabożeństw. Możemy brać przykład z tych najmłodszych naszych parafian, tak chętnie włączających się do modlitwy. Tu kierowana jest szczególna prośba do rodziców i opiekunów, by umożliwiali swoim pociechom udział w nabożeństwach różańcowych. W naszej parafii, szczególnym dniem październikowej modlitwy dzieci są wtorki. Postarajmy się więc, aby nikomu z nas: młodszym i starszym, nie umknął bezpowrotnie ten czas zjednoczenia z Jezusem i Jego Matką.

 
 
 
Dodał(a): Anna Artysiewicz (2014-10-19)
Porządek Adoracji Najświętszego Sakramentu na Nabożeństwie Adoracyjnym w naszej parafii

Adoracja Najświętszego Sakramentu

 

 Piątek – 03.10.2014

11.00 – KŻR im. Bł. Bolesławy Lament

12.00 – Młodzież Gimnazjum nr 20

13.00 – KŻR im. Matki Bożej Królowej Rodzin

14.00 – Dzieci z S.P. 29

15.00 – KŻR im. św. Barbary

16.00 – Wspólnota Misyjna

 

Adoracja w Sobotę – 04.10.2014

11.00 – KŻR im. św. Józefa

12.00 – KŻR im. Matki Bożej Szkaplernej

13.00 – KŻR im. Matki Bożej Licheńskiej

14.00 – KŻR im. św. Faustyny

15.00 – KŻR im. Matki Bożej Miłosierdzia

16.00 – Wspólnota Misyjna

 

Adoracja w Niedzielę – 05.10.2014

13.00 – KŻR im. św. Józefa

14.00 – KŻR im. Bł. Bolesławy Lament

15.00 – Caritas

16.00 – KŻR im. Matki Bożej Królowej Rodzin

17.00 – Młodzież

 

Wszyscy inni Parafianie zaproszeni są

do adoracji w dowolnym czasie

 

Dodał(a): ks. Jacek Tomkiel (2014-09-26)
List Pasterski Episkopatu Polski z okazji IV Tygodnia Wychowania

WYCHOWYWAĆ DO PRAWDY

 

List Pasterski Episkopatu Polski z okazji IV Tygodnia Wychowania

14-20 września 2014 roku

 

 

Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia,

Drodzy Rodzice, Nauczyciele i Wychowawcy,

Droga Młodzieży, Kochane Dzieci!

 

Kilka dni temu w polskich szkołach zabrzmiał dzwonek, zwiastujący początek nowego roku szkolnego i katechetycznego. W ten sposób otworzył się przed nami nowy czas, w którym nie tylko będziemy mogli zdobywać wiedzę o świecie, o sobie i o Panu Bogu, ale także przeżywać radość poznawania Ewangelii i głoszenia jej innym ludziom. Do takiej właśnie radości, płynącej z Ewangelii, zachęca nas Ojciec Święty Franciszek w adhortacji Evangelii gaudium.

Podobnie, jak w latach poprzednich, w tym miesiącu będziemy przeżywać Tydzień Wychowania. Jego czwarta edycja odbędzie się w dniach 14-20 września i zostanie poświęcona roli prawdy w odpowiedzialnym wychowaniu. Będziemy także podkreślali rolę prawdy w życiu społecznym, narodowym i państwowym jako niezbędnego warunku rozwoju naszej Ojczyzny.

 

1. Potrzeba uznania obiektywnej prawdy

Pan Bóg na kartach Biblii przypomina nam rolę prawdy i miłości w życiu człowieka. Źródłem tej troski jest miłość Stwórcy do stworzenia, poddawanego ciągłej pokusie ulegania kłamstwu, którego ojcem jest „władca tego świata” (J 12,31). Prorok Ezechiel w dzisiejszym czytaniu mówi o odpowiedzialności „stróża domu Izraela” (Ez 33,7) – odpowiedzialności wyrażającej się w wiernym przekazie słowa, pochodzącego z ust Bożych. Znamiennym listem Boga do człowieka jest Dekalog – dziesięć przykazań napisanych palcem Bożym na kamiennych tablicach (por. Wj 31,18). Troska o ich zachowanie włącza się w szczególne zadanie chrześcijanina, który jest nieustannie wzywany do życia w duchu prawdy i miłości. Współczesny świat próbuje narzucić ludziom przekonanie, że nie ma żadnej obiektywnej prawdy, a każdy człowiek rozumie i stosuje ją na swój własny, indywidualny sposób. Co więcej, na człowieka głoszącego istnienie obiektywnej prawdy, według której pragnie on żyć, patrzy się z podejrzliwością, a nawet z lekceważeniem. W takiej sytuacji przestają obowiązywać wszelkie stałe wartości. Przyjmuje się wtedy, że nie ma żadnych niepodważalnych punktów odniesienia, a zatem wszystko jest niestałe i zmienne. Wobec coraz częstszych prób narzucania tego rodzaju przekonań, Kościół przestrzega przed swego rodzaju „dyktaturą relatywizmu”. Należałoby w tym miejscu przywołać słowa św. Jana Pawła II, który stanowczo przypominał: „W sytuacji, w której nie istnieje żadna ostateczna prawda będąca przewodnikiem dla działalności politycznej i nadająca jej kierunek, łatwo o instrumentalizację idei i przekonań dla celów, jakie stawia sobie władza. Historia uczy, że demokracja bez wartości łatwo przemienia się w jawny lub zakamuflowany totalitaryzm” (Centesimus annus, n. 46).

Warto w związku z tym postawić pytanie: na czym polega wychowanie do prawdy? Polega ono na tym, aby na wszystkich etapach procesu wychowawczego – dokonującego się w domach, w przedszkolach i szkołach – rodzice, nauczyciele i wychowawcy ukazywali wartość odkrywania ostatecznej prawdy o świecie, o człowieku i o Bogu. Ważne jest przy tym, aby pokazywali oni, jak do tej prawdy dążyć i w jaki sposób kierować się nią w codziennym życiu. W ten sposób dzieci i młodzież znajdą się w szkole prawdy i będą wychowywani przez prawdę. Tylko wtedy będziemy mogli z ufnością patrzeć w przyszłość, mając pewność, że dzięki temu ukształtuje się społeczeństwo, w którym ludzie będą kierowali się wewnętrzną uczciwością, prawością i rzetelnością. 

 

2. W szkole Chrystusa – Najwyższej Prawdy

Pełną prawdę o Bogu i o człowieku przekazuje Jezus Chrystus, który mówi o sobie: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14,6a). Zbawiciel jest zatem Najwyższym Wychowawcą w szkole Prawdy. On sam bowiem jest Prawdą. To On posiada wyraźnie określony plan wychowawczy, wyrażający się w słowach: „Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14,6b). Tym samym wskazuje na cel, do którego pragnie zaprowadzić wszystkich wierzących w Niego. Jest nim dom Ojca. Nie ma bowiem dla człowieka nic ważniejszego niż jego własne zbawienie. Ono jest najwyższą wartością. Wobec grzechu i kłamstwa Chrystus wzywa nas dziś do braterskiego upomnienia i zgodnej modlitwy (por. Mt 18,15.19). Chrześcijanin pragnący żyć w prawdzie, jest powołany do ciągłej, twórczej przemiany siebie i szukania duchowej siły we wspólnej modlitwie, w której Zbawiciel jest szczególnie obecny. Chrystus, który jest Prawdą, jest przecież także Życiem,  daje życie i wzywa do dążenia ku pełni życia. Święty Paweł w Liście do Rzymian, którego fragment słyszeliśmy w dzisiejszym drugim czytaniu, nawołuje do miłości bliźniego, wyrażającej się w przestrzeganiu przykazań (Rz 13,8-10). To w nich zawarta jest wola Boga – doskonały porządek Boży wobec świata stworzonego. Rozpoznawanie jej to nic innego jak poszukiwanie prawdy. Tylko życie w prawdzie pozwala właściwie osądzić stan swojego ducha, a zarazem zdobyć się na wysiłek wewnętrznej przemiany. Będzie ona możliwa, jeśli w szkole Chrystusa-Prawdy będziemy Go uważnie słuchać, głębiej poznawać i pozwalać, aby nas prowadził ku pełnej prawdzie o Bogu i o nas samych. Dzieje się to między innymi podczas szkolnej i parafialnej katechezy.

 

 

3. Konieczność wychowania do prawdy

Najważniejszą konsekwencją życia w prawdzie, którą ukazuje nam Pan Jezus, jest dążenie do podporządkowywania jej swojego życia. Jak wielokrotnie nauczał św. Jan Paweł II, nie ma wolności bez prawdy. Autentyczna wolność polega bowiem na życiu w świecie prawdziwych wartości i na świadczeniu o nich. Z pewnością nie jest to łatwe! Niejednokrotnie wymaga braterskiego napomnienia i próby „sprowadzenia występnego z jego drogi” jak poucza dziś prorok Ezechiel (por. Ez 33,8b). Głosząc obiektywną prawdę, musimy mieć świadomość tego, że niekiedy trzeba będzie dla niej cierpieć. Jest to droga, którą kroczyli prorocy Starego Testamentu. Jest to droga, którą w najwyższym stopniu przemierzył sam Pan Jezus. Jest to droga, którą także my powinniśmy podążać. Dla człowieka wierzącego nie ma bowiem innej drogi niż ta, którą szedł nasz Pan, Jezus Chrystus.

Przed wychowawcami: rodzicami, nauczycielami, katechetami i duszpasterzami stoi zatem zadanie stawiania wymagań – najpierw sobie, a następnie własnym dzieciom oraz powierzonym im uczniom i wychowankom. Dlatego zwracamy się do Was z gorącym apelem: Nie bójcie się prawdy! Dążcie do niej z odwagą i zapałem! Uczcie jej innych! Wychowujcie do niej wszystkich, których Wam Pan Bóg powierzył! Nie dajcie się zwieść namiastkami prawdy czy półprawdami! Brońcie się przed manipulacją ze strony tych, którzy są niechętni Chrystusowi i Jego Kościołowi. Nie oni mają być dla Was wzorami i autorytetami, ale Jezus Chrystus – nasz Pan i Zbawiciel, który oddał swoje życie za prawdę i sam o sobie mówi, że jest „drogą i prawdą, i życiem”. Zdobywajcie umiejętność stawania w prawdzie o sobie poprzez częsty i rzetelny rachunek sumienia oraz przez regularne przystępowanie do sakramentu pokuty i pojednania! Tylko wtedy poznacie autentyczną radość, wynikającą z doświadczania słów Pana Jezusa: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8,32).

Na tę drogę przebywania w szkole Chrystusa-Prawdy i wychowywania innych w prawdzie wszystkim Wam z serca błogosławimy

 

 

 

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi

obecni na 365. Zebraniu Plenarnym

Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie

w dniu 10 czerwca 2014 r.

 

 

 

Do odczytania w niedzielę, 7 września 2014 r.

 

 

 

Za zgodność:

+ Artur G. Miziński

Sekretarz Generalny KEP

Dodał(a): ks. Jacek Tomkiel (2014-09-05)
APEL PREZYDIUM KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI

APEL

PREZYDIUM KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI

W SPRAWIE USTANOWIENIA 26 SIERPNIA BR. DNIEM MODLITWY

ZA PRZEŚLADOWANY KOŚCIÓŁ NA BLISKIM WSCHODZIE

Umiłowani w Chrystusie Panu,

w ostatnich dniach docierają do nas budzące przerażenie wiadomości dotyczące losu

naszych braci i sióstr w wierze żyjących w Iraku, Syrii i Palestynie. Informacje te sprawiają, że

w naszych sercach rodzi się ból, a jednocześnie poczucie solidarności oraz chęć niesienia im

pomocy.

Jak informuje Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie, fundamentaliści

islamscy dokonują rzezi na społeczności chrześcijańskiej w Mosulu i w innych miejscowościach zamieszkanych przez chrześcijan.

Jakże niepokoi fakt, że jeszcze jedenaście lat temu, przed interwencją Sił Koalicyjnych

w 2003 roku, w Iraku mieszkało 1,4 mln chrześcijan, natomiast dzisiaj jest ich zaledwie 150

tysięcy. Smutek i współczucie budzi w nas wołanie ponad miliona naszych braci – wygnanych,

umęczonych, pozbawionych domu i ojczyzny, którzy proszą: „nie zostawiajcie nas samych!”.

Odpowiadając, w imieniu całego Kościoła w Polsce, na apel Ojca Świętego Franciszka

oraz katolickiego Patriarchy Babilonii obrządku chaldejskiego, Louisa Raphaela I Sako, który

błaga Polaków o gest solidarności, prosimy Was, aby dzień 26 sierpnia br., który jest

obchodzony w Polsce jako uroczystość Matki Boskiej Częstochowskiej, był Dniem modlitwy za Prześladowany Kościół na Bliskim Wschodzie. Zachęcamy do uczestnictwa we Mszy świętej i ofiarowania Komunii św. w intencji ustania prześladowań w Iraku i na całym Bliskim Wschodzie. Prosimy także o podjęcie praktyk pokutnych (droga krzyżowa, różaniec, post, jałmużna), aby w ten sposób wyrazić jedność z cierpiącymi braćmi i uprosić u Boga łaskę pokoju dla nich.

Dodał(a): ks. Jacek Tomkiel (2014-08-16)
UWAGA!!!!!

Nasza strona została zaatakowana

przez złego człowieka i sporo danych

zostało utraconych.

Przez czas wakacji odtworzymy lub

poprawimy istniejące braki.

Za niedogodności: Przepraszamy

ks. Proboszcz

Dodał(a): ks. Jacek Tomkiel (2014-07-16)

„Jezus nie bał się być małym, niezdarnym, zdanym na opiekę dzieckiem. Jego moc widoczna jest nie w mocy, ale w niemocy” ks. Jan Twardowski

Niech obecność Boga Wcielonego będzie źródłem wszelkiego dobra i mocy w codziennym trudzie. Niech nasze serca zajaśnieją blaskiem pokoju, nadziei i miłości na dziś, jutro i cały Nowy 2014 Rok.

Dodał(a): ks. Robert Tworkowski (2013-12-24)
UWAGA! Projekt porządku Wizyty Kolędowej w 2014 r.

W zakładce duszpasterstwo jest już proponowany porządek

Wizyty Duszpasterskiej czyli Kolędy na 2014 rok

Dodał(a): ks. Jacek Tomkiel (2013-11-09)
Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny

W Drugą Niedzielę Adwentu przeżywaliśmy również Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Bóg upodobał sobie skromną dziewczynę z miasteczka Nazaret. Wywyższył ją ponad innych. Pan powierzył Swojego Syna kobiecie nieskalanej grzechem pierworodnym. Tak więc Maryja jest najczystszą, najpiękniejszą z ludzi. Wydawać by się mogło, że Jej ziemskie życie było patrząc po ludzku, równie piękne. Możemy wyobrażać sobie sielskie bytowanie Najświętszej Rodziny.

Radosną wieść ogłosił Maryi Anił w momencie Zwiastowania. Szczęście to dla nas, że Bóg dał Swojego Syna, aby ludzi zbawić. Jednak w Ewangelii św. Aukasza czytamy, iż … zmieszała się na te słowa (Ak 1, 29).  Maryja, jak każdy człowiek czuła obawy, jednak bezgranicznie zaufała Panu. Wierzyła, że Bóg dotrzymuje obietnicy. Ofiarowała Mu przecież całe swe życie i tego mamy się od niej uczyć. Matka Jezusa uczy nas wypowiadania pokornego fiat Panu.

Bóg wejrzał na pokorę i ufność Swojej służebnicy. Błogosławieństwo Maryi nie wyrażało się w beztroskim życiu. Przyjmując Dziecię pod swoje serce, dobrze wiedziała, jakie konsekwencje groziły w tamtych czasach kobiecie z nieślubnym dzieckiem, a mimo to wierzyła w coś po ludzku niewytłumaczalnego. Stajenka, w której urodziła Syna nie była tak piękna jak w naszych jasełkach. Poczucie odrzucenia ze strony ludzi nie było obce wędrującej Świętej Rodzinie. Maryja to również matka z troską szukająca Syna, którego odnajdując w świątyni słyszy mocne słowa: Dlaczego mnie szukaliście… (Ak 3, 49). Nie ominęło jej również cierpienie wywołane obrazem drastycznej męki najbliższej osoby: Tego, Którego wychowała.

Zwarzywszy na to wszystko warto w chwilach trudnych zwracać wzrok ku Maryi, Matce Boga i ludzi i z Jej pomocą zmierzać ku Panu.

*Tekst inspirowany kazaniem wygłoszonym przez ks. Pawła Popielnickiego dnia 8.12.2013r. podczas Mszy świętej o godzinie 12.00

Dodał(a): Anna Artysiewicz (2013-12-14)
Co z tym św. Mikołajem?

Powszechnym stał się zwyczaj wzajemnego obdarowywania drobnymi upominkami we wspomnienie patrona dnia 6 grudnia. Zgłębiając historię życia prawdziwego św. Mikołaja w mitrze na głowie zamiast czerwonej czapki z pomponem, bez trudu rozumiemy pochodzenie kultywowanego tego dnia zwyczaju.

Niestety, obok pięknych gestów przyczyniających się do uśmiechów na wielu twarzach, co raz częściej zapomina się o św. Mikołaju biskupie,

Z pewnością miło jest otrzymać prezent. Jeszcze więcej radości sprawia ofiarowywanie bliskim osobom nie tylko materialnych upominków. Niech będzie to czas refleksji nad naszą postawą dawania siebie samych, swojego czasu, zainteresowania bliźnim. Jako chrześcijanie dobrze wiemy, że największym darem jest modlitwa. Pragnąc dobra i szczęścia najbliższych niech nie zabraknie wzajemnego wstawiania się przed Panem.

Dodał(a): Anna Artysiewicz (2013-12-06)
Strony: 1 2 3 4 5